wedstrijdverslag sick bastards – blaaks angels

Soms valt het mee, nu viel het tegen

Wekenlang lag Thomas er al wakker van. Tegen iedereen die het maar horen wilde, schreeuwde hij het van de daken. ,, De volgende wedstrijd moeten we thuis poolen tegen de Blaaks Angels,” brulde Thomas van opwinding alleen bij de gedachte alleen al. ,,Bloedmooie meiden zijn dat.” Zijn vooringenomenheid eiste echter ook slachtoffers. `voorsal in de ploeg waarvan ook hij deel uit maakt.  Niemand van de Spijkenissers wilde spelen, alleen kijken zou immers al volstaan. De 12e oktober zou een woensdagavond worden die we nooit zouden vergeten.

Ruim een uur voordat het spektakel begon zat de bar al helemaal vol. Niemand wilde ook maar iets missen. De anders zo trouwe supporter Marianne liet zelfs verstek gaan. Tegen zoveel Rotterdamse concurrentie zou geen kruid opgewassen zijn. Met die gedachte kroop ze vroegtijdig onder het dekbed en verzoende zich met haar lot. Een kwartier voor de start van de ontmoeting verdween Rik met zijn make-up spullen naar het toilet. ,,Even wat opknappen,” glunderde hij van oor tot oor na de make-over om tien minuten later helemaal opgedirkt terug te keren.

Plotseling keerden de hoofdjes zich links- en rechtsom. Sommigen moesten zelfs de kop helemaal rondom de as draaien. De vedetten van de avond betraden het sportpaleis in het winkelcentrum Waterland. Een zucht van teleurstelling slaakten de barbewoners. Was dat nou waarom Thomas zoveel ophef had gemaakt? Van het vrouwelijke schoon dat in het vooruitzicht werd gesteld bleek niets over. Gewoon doorsnee. Niet onaardig, maar niets om wakker van te liggen. Daarvoor waren de bezoekers te veel gewend. Maar goed dat Pascal jarig was en als een stand-in pleister op de wonde fungeerde. De uitslag? Die deed er niet meer toe.